Maandelijks deelt mom Natasja een inkijk in haar leven als (adoptie-)moeder van zoontje Bram van bijna twee. Bram is bijna jarig en de voorbereidingen voor zijn verjaardag zijn in volle gang. Maar Natasja vindt het stiekem verschrikkelijk, zo’n verjaardag van je kind. Ben jij benieuwd waarom zij over verjaardagsblues praat? Lees dan snel verder.

Lekker zeiken over verjaardagsblues

Zo vaak zie ik lijstjes voorbij komen. ‘Tien dingen die je niet wist over het moederschap.’ De strekking van het verhaal is meestal in een notendop: “Je leven is over. Je ziet er niet meer uit, want je haar doen met een kind in huis lijkt onbegonnen werk. En alles plakt. Klaag, zeur, mekker, zucht, steun.” Hoewel ik graag klaag over heel veel dingen, zal je mij over dit onderwerp minder horen zeuren.

Slapen

Ik slaap de laatste twee jaar beter dan de zes jaar ervoor. Toen lagen we nachten wakker en spookten er veel vragen door onze hoofden. Zou het ooit goed komen? Wanneer? Hoe?

Mijn haar lukt nog prima. En een plakkend huis, ach … Het is bij ons schoon genoeg om niet ziek te worden en vies genoeg om tijd voor plezier te hebben, zullen we maar zeggen ;-).

Is er dan niks dat ik stom vind aan het moederschap? Ja, zeker wel.
Met stip op 1: de verjaardag

Verjaardag onderweg

Bram wordt binnenkort twee. De uitnodigingen zijn verstuurd, en de ‘Melancholische Maand’ voor deze mama is weer begonnen. In de maanden oktober en november heb ik een beetje de baby blues.

Bij elk nieuw jaar is er weer een afscheid van het oude jaar. Ik kijk naar de foto’s van het afgelopen jaar en realiseer me dat de lijst met dingen die hij voor het eerst deed, weer langer is dan vorig jaar. Leren lopen, lekker kletsen, zelf eten, dansen, zingen … We genieten enorm van al die mooie eerste keren, maar tijdens de weken voor zijn eerste verjaardag is het voorgekomen dat ik in dikke tranen bij de bakker stond als iemand zei: “Goh, wat wordt hij groot hè, bijna jarig!”

Dit komt nooit meer terug

Verschrikkelijk vond ik het, de wetenschap dat dit nooit meer terugkwam. Die eerste keer lachen, zijn eerste hapjes, een hele nacht doorslapen en verschrikt denken dat je kind nu uitgehongerd in bed ligt, kruipen …. Het einde van de babyfase. De wetenschap dat je geen mama van een baby meer bent. En sterker nog, dat je dat ook nooit meer zal zijn. Ik vond het nogal wat.

Begrijp me goed, we zijn dolgelukkig met hem en we genieten enorm! Maar een tweede zit er bij ons niet in. Het proces ligt bij adoptie nu eenmaal anders dan bij de natuurlijke weg. De keuze is helaas niet alleen een kwestie van “Lijkt het ons leuk?”, maar ook van “Voldoen we aan de regels? Kan het nog qua leeftijd en kunnen we nog een procedure aan, zowel emotioneel als financieel?”

Hoofd en hart

Soms vind ik het jammer, of oneerlijk, dat we deze keuze met ons hoofd moeten maken en niet alleen met ons hart. Maar tegelijk schaam ik me bijna voor deze gedachte.

Count your blessings.

Dat weten we als geen ander. We hebben een kind, en wat voor één. Dat is al zo vreselijk veel meer dan waar we ooit op hebben durven hopen! Zo lang als de jaren duurden voordat Bram in ons leven kwam, zo snel gaat de tijd nu. Het is een bizar besef hoe relatief tijd is.

Niet zo’n haast

Er is weer een jaar omgevlogen. Terugkijkend op de laatste twee jaar besefte ik bij elke mijlpaal hoe hard het ging. Sommige moeders kunnen niet wachten tot de kids kunnen lopen.
Ik had niet zo’n haast. Dat warme lijfje dat de hele dag tegen me aan geplakt zat, ik heb er elke minuut van genoten.

Het wiegje naast ons bed? Het heeft er zo lang gestaan, tot hij met zijn kruintje en zijn tenen de wieg raakte, en het toch echt tijd werd voor het ledikant.

Tussenin slapen? Als Bram mekkert, dan ga ik hem al halen. Mijn vriend moet af en toe grinniken, en verdenkt mij ervan hem al te halen voordat hij geluid maakt. Ik vind het heerlijk, dat warme kinderlijfje in zijn pyjama in het grote bed. Pedagogisch verantwoord? Geen idee. Maar gezellig dat het is!

En ja, we weten dat het op den duur echt niet meer kan. En we zullen Bram echt uit ons bed verbannen voordat hij vaste verkering heeft. Want hallo, we hebben heus grenzen!

Elke fase heeft zijn charme

Dit jaar zal het vast anders zijn. Het is tenslotte niet de eerste keer dat hij jarig is. De hele “trip down memory lane” is al een keer bewandeld. De dag van de match, het mailtje dat we ouders mochten worden, de dag waarop we hem voor het eerst zagen, de dag dat we thuis kwamen met hem … Het komt allemaal weer voorbij. En het komt nooit meer terug. Maar deze keer ben ik voorbereid. Ik weet wat me te wachten staat.

Een beetje afscheid

Ik zucht een keer diep. Ik besef dat “heus elke fase zijn charmes heeft” en ik neem weer een beetje afscheid van die kleine baby, waarvan de herinneringen alweer een jaartje verder achter ons liggen. En natuurlijk is deze fase ook geweldig. En het is (meestal) heerlijk dat Bram een eigen willetje krijgt.

Ik geniet van de ontwikkeling van zijn karaktertje. Hoe gek hij is op eten, hoe blij hij wordt van dansen en muziek. En hoe gek hij is op iedereen om hem heen. En iedereen op hem. Ik herhaal: elke fase heeft zijn charme. Misschien hou ik het dit jaar droog bij de bakker.

Hieperdepiep. Hoera.

Natasja deelt regelmatig haar ervaringen in haar leven als adoptiemoeder. Zo schreef ze eerder over de liefde voor de biologische moeder van haar zoontje (LEES) en over hun deelname aan het TV-programma “Met Open Armen” (LEES).

Ook kun je hen volgen op Instagram @bramspamblog

 

Fotocredits: Natasja

 

 

 

3 Comments on De verjaardagsblues

  1. Anniek
    8 november 2017 at 10:04 (1 jaar ago)

    Ohhh zo herkenbaar! Ik zit helemaal in dezelfde vibe ook, meisje wordt over drie weken 2 jaar en is ook een wondertje (alle kindjes zijn dat natuurlijk maar ik had ook de hoop bijna opgegeven dat we ooit ouders zouden worden). Ik vind haar fantastisch en kan zo van haar en haar groei genieten. Maar inderdaad, zo’n kleine lieve baby die zo lekker tegen je aan ligt, die mis ik ook wel eens!

    Beantwoorden
    • Natasja
      8 november 2017 at 12:11 (1 jaar ago)

      Bedankt voor je leuke reactie – vreselijk, right?! Succes met de voorbereidingen. Liefs Natasja

      Beantwoorden
  2. Justine Smit
    18 december 2017 at 11:56 (11 maanden ago)

    Oh, zo herkenbaar allemaal. Onze kleinzoon is geboren in Atlanta en woont nu bij zijn ouders n Florida. Onze zoon is getrouwd met een Amerikaans meisje. Na jaren van behandelingen en 5 zwangerschappen verder zonder kindje, zijn ze ook het adoptie proces ingestapt, ook zij werden uitgekozen als papa en mama, nu, 4 jaar later zijn wij weer hier in Florida om volgende week zijn verjaardag te vieren.
    Wat een geluk voor iedereen.
    Ik ben heel blij dat ik deze pagina heb gevonden en ga het zeker volgen.
    Lieve groet van een oma.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *