Je moet in je leven al eens durven het roer om te gooien. Dat is natuurlijk in theorie altijd snel gezegd, maar in de praktijk durft dat al wel eens knap lastig te zijn, vooral wanneer er een grote verandering plaats vindt.

Nu ben ik van mening dat als je niet gelukkig bent over iets in je leven, dat je dat dan ook moet aanpakken. Waarmee ik niet bedoel dat je telkens drastische wijzigingen moet gaan doorvoeren. Wel bedoel ik dat je goed in kaart moet brengen wat je ongelukkig maakt en wat mogelijke oplossingen zouden kunnen zijn. Soms zijn kleine veranderingen al genoeg. En in sommige gevallen heb je natuurlijk een zwaardere aanpak nodig.

Grote verandering

Heel graag vertel ik jullie wat meer over een grote verandering die ik nog maar net heb doorgevoerd in mijn leven. Een stap die nodig was, maar tegelijk ook een stap die me nu dwingt om na te denken over wat ik werkelijk wil.

Ik was al een hele tijd uitgeblust in mijn job. Bijna 12 jaar op hetzelfde kantoor, dezelfde job, dezelfde mensen. Waar was de uitdaging, waar was de spanning en vooral … waar was mijn enthousiasme naartoe? Er waren ook geen vooruitzichten om door te groeien en daardoor geraakte ik in een negatieve gedachtengang. Ik voelde mezelf als persoon veranderen. En doordat ik geen uitweg meer zag en ook niet meteen een oplossing vond, ging ik op zoek naar extra werk. Dat was behoorlijk zwaar want ik deed al die extra dingen in de papa week, waardoor ik bijna niet slaapte en geen enkel vrij moment had… dat houdt natuurlijk niemand vol. In de mama week wou ik er gewoon 100% zijn voor de kids en dus kon ik die extra baantjes niet verdelen over meerdere weken. Althans dat was een regel die ik mezelf had opgelegd.

Na al dat extra werk was ik op zich nog niet veel wijzer geworden. Al had ik natuurlijk wel al ondervonden dat een mens zeker wat meer slaap nodig had dan wat ik mezelf gunde 🙂 en dat wat vrije tijd zeker geen kwaad kan… haha… dus op zich dan misschien toch wel een les geleerd.

Vastgeplakt aan de matras

Op een ochtend hoor ik m’n wekker gaan, ik zette hem af maar wanneer ik uit bed wil komen, lijkt mijn lijf gewoon niet meer te bewegen. Ik lijk wel vastgeplakt aan de matras. Wat een naar gevoel. Ik voel me ellendig, kan alleen maar denken aan met hoeveel tegenzin ik dadelijk naar m’n werk moet vertrekken. En ik kan alleen maar huilen. Het duurt een tijdje vooraleer ik me terug kan bewegen. Ik sleep me uit bed en maak me klaar voor werk… ontbijten vergeet ik gewoon, de knorrende maag wordt niet meer gesignaleerd naar mijn hersenen. Dit voelt allemaal zo vreemd.

Onderweg naar m’n werk kon ik alleen maar huilen, huilen, huilen. Zo’n puinhoop in m’n hoofd. Eens op m’n werk heb ik dat allemaal niet laten zien (of dat dacht ik toch), maar op een gegeven moment ben ik gewoon gebroken. Voelde me een leeggelopen vat. Ik ben terug naar huis gereden en heb meteen de huisarts opgebeld. Daar kon ik gelukkig meteen terecht.

Boodschap

Zijn boodschap was duidelijk: nu onmiddellijk rust nemen! Zijn vragen kwamen zo hard binnen: “wanneer heb jij voor jezelf nog eens een lekker ontspannend badje laten vollopen?” of “met een boek in de zetel gezeten?” of “gewoon even een momentje voor jezelf genomen?” Ik kon me niet herinneren hoe lang dat al geleden was.

Totaal van de kaart ben ik buiten gekomen en weer naar huis gegaan. De dagen daarna heb ik bijna alleen maar geslapen, geslapen en nog eens geslapen. Zo moe was mijn lichaam, maar ook mijn geest. Diagnose: burn-out.

Van verandering tot nieuw avontuur

Uiteindelijk is de boodschap wel doorgekomen. Ik moest echt onmiddellijk iets veranderen aan m’n leven. En dan geheel toevallig komt er een ontzettend mooie kans op m’n pad. Ik beslis om deze kans te nemen en een gok te wagen in het onbekende. Een hele nieuwe job met nog een heel traject te volgen vooraleer ik ingewerkt zal zijn, maar ik ben vastbesloten om een verandering te doen.

verandering, burn out

Dolgelukkig startte ik aan dit nieuwe avontuur. De lange reistijden en files nam ik er maar even bij… want ik wist dat ik uiteindelijk veel meer van thuis zou mogen gaan werken en dat ik veel meer een job zou kunnen gaan uitoefenen die bij mij paste.

Ik kan ook ontzettend genieten van het uitzicht onderweg. De streek waar ik door moet is zo mooi !!! In de papa week begin ik heel vroeg (lees: nog voor zes uur op de baan zijn!) #geeuw … en dan kan ik werkelijk zo genieten van de mooie kleuren die de zonsopgang met zich meebrengt. Wat is dit mooi !

Verandering

In de mamaweek vertrek ik pas als de kids naar school zijn… wel ontzettend heerlijk om zo rustig aan je dag te starten en tijd te hebben om rustig te ontbijten, rustig je kids klaar te maken voor school en dan te voet naar school… heerlijk ! Ik kan ook mijn werktijden kiezen, dus in de mama week zeker een topper, omdat ik dan minder uren werk dan in de papa week.

Verwachtingen bijstellen

Ondertussen zijn we anderhalve maand verder en ik moet toegeven dat de lange reistijden en de files heel zwaar doorwegen. Het niet in de hand hebben wanneer je thuis bent… niet zo’n fijn gevoel. En laat vooral dat me momenteel heel zwaar vallen. Het weegt in ieder geval zwaarder door dan dat ik eerst verwachtte. Hoog tijd om mijn verwachtingen weer wat bij te stellen. Maar vooral ook na te denken over wat ik werkelijk wil.

“Als het je niet uitdaagt, dan zal het je ook niet veranderen.”

Een hele mooie uitspraak en ook waarheid. Alleen nu nog even de puzzelstukjes in mekaar zien te passen om mijn leven weer mooi op schema en vooral in balans te krijgen.

Dit verhaal wordt zeker en vast vervolgd…. 🙂

Veel liefs,

An

 

Wil je het voorstelstukje van An nog eens teruglezen? Je leest hem hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *