Eerder lazen jullie op de blog hoe Sophie onverwacht zwanger werd. Ze zat nog middenin de verbouwingen en volgde een extra opleiding naast haar baan. Bovendien liep het samenwonen met haar schoonmoeder niet van een leien dakje. Ook na de bevalling blijkt er weinig sprake van een roze wolk. Sophie krijgt te kampen met een postnatale depressie. Vandaag lees je het laatste deel van haar bijzondere verhaal.

LEES OOK: Bijzonder verhaal: Sophie kreeg een postnatale depressie – deel 3

Slechte vriendin?

Ook mijn vriendinnen hadden al een tijdje door dat er iets niet goed ging. Ik was afstandelijk en ik sprak niet meer af. Ik snauwde iedereen af in ons groepsgesprek op WhatsApp en niets van hun leven interesseerde mij. Wat maakte het mij nu uit dat hun bouwaanvraag vertraging opliep? Toen begon ik ook weer aan mezelf te twijfelen. Ik was niet alleen een slechte moeder, maar ook een slechte vriendin.

Onbegrip bij mijn vriendinnen

Ik heb dan besloten om open kaart te spelen in ons groepsgesprek, zodat iedereen van onze beste vriendinnen op de hoogte was. Ook hier botste ik op onbegrip, want het is toch allemaal normaal dat je moe bent? En dat zal toch wel beteren, geef het wat tijd! Woest werd ik daarvan. Ze dachten dat ik wel zou bijdraaien en dat het na verloop van tijd wel weer beter zou gaan. Ik was immers altijd al een gevoelig iemand geweest.

Maar ze begrepen mij niet, want ik was de eerste van onze groep met een kindje. Na vijf zinnen ging het alweer over iemands bouwaanvraag. Ik ben kwaad geworden en heb mezelf uit de groep verwijderd. Dat zijn nu dus mijn vriendinnen niet meer. Ondertussen is het drie maanden geleden dat ik in de groep gooide dat ik een postnatale depressie heb. Tot op heden heb ik nog steeds niemand gehoord of gezien. Ze hebben me allemaal laten vallen als een baksteen. Want ja, ik heb mezelf toch verwijderd uit de groep?

Depressie, een taboe

Een depressie is een vies beest. Het vreet je op, mentaal en lichamelijk. Elk stukje energie wordt van je afgenomen en in de plaats komen er vieze, donkere gedachten in je hoofd wonen. Ook van je sociale leven blijft niets over. Ik kwam niet meer buiten en vond zelfs de energie niet om me nog aan te kleden, laat staan om me op te maken. Mijn schoonzus vond een ‘postnatale depressie’ niet van toepassing, want dan kan je volgens haar niet voor je kind zorgen. Wel, een postnatale depressie is zoveel meer dan niet voor je kind kunnen zorgen. Zij weet echter tot op vandaag ook nog niet half hoe diep ik zit, of heb gezeten. Enkel mijn partner en huisarts weten van mijn concrete gedachten en gevoelens.

Gevoelens

Een postnatale depressie heeft te maken met gevoelens, met hoe jij je voelt en hoe jouw nieuwe leven vorm krijgt. Bij mij kwam het achteraf gezien ook puur door het onverwacht zwanger zijn, in combinatie met studeren en het inwonen bij mijn schoonmoeder. Ik raad niemand met een baby aan om een opleiding te volgen. Moesten we bewust aan kindjes zijn begonnen, dan denk ik dat mijn ervaring met mama worden helemaal anders was geweest. Achteraf gezien heb ik de lat voor mezelf ook veel te hoog gelegd. Ik ben erg perfectionistisch ingesteld en zal nooit om hulp vragen. Ik doe het allemaal zelf wel. En dat is misschien ook verkeerd, want hulp vragen is niet erg.

De toekomst

Ik zie de toekomst wel rooskleurig. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik heb ook al een hele weg afgelegd. Het gaat beter, maar ik merk dat als ik mijn medicatie niet neem, ik terug de ene uitbarsting na de andere heb. Ik volg ondertussen therapie en dit doet me goed. Ik begin steeds meer ‘rek’ te krijgen, waardoor ik meer kan verdragen en dingen gemakkelijker kan plaatsen of loslaten. We zijn sinds november ook verhuisd en dat doet me deugd. En mijn schoonmoeder, daar kan ik ondertussen ook weer wat meer van verdragen.

Of ik al aan een volgend kindje denk? Eerlijk: nee. Dat kan ik gewoon echt letterlijk niet aan. Dat komt pas ten vroegste wanneer ons verrassingskindje naar school gaat. Ik zou ook gewoon heel graag bewust kiezen voor een kindje, en er dus op een normale en gezonde manier voor gaan. Ik wil dit absoluut wel eens meemaken. Mijn partner daarentegen vindt eentje wel genoeg. We zien wel wat de toekomst brengt.

Boodschap aan ouders

En wat de rest betreft: Lieve mama’s en/of papa’s, wanneer je je langdurig niet goed in je vel voelt in, schakel dan hulp in of praat erover met je omgeving. Ga je gevecht niet alleen aan, want je bent zoveel mooier als je lacht. Of het beestje nu de naam ‘postnatale depressie’ heeft of iets anders, het verandert niets aan je gevoel. Jij voelt wat je voelt en jij moet ermee omgaan en het kunnen plaatsen. Het is geen schande. Hoewel dat makkelijker gezegd is dan gedaan, dat ervaar ik zelf ook. Ik geef toe dat ik me ergens ook schaam om dit verhaal te delen, maar beterschap is onderweg. En het taboe rond depressies mag gerust doorbroken worden.

Mijn zonnetje in de wereld

Mijn kindje, ons liefdeskindje, dát is uiteindelijk waar ik het nog steeds voor doe. Hoe moeilijk ik het soms ook met haar heb, ik zie haar verdomd graag en ik zou haar nooit, maar dan ook nooit, voor geen geld van de wereld meer willen missen. Zij is mijn zonnetje in deze wereld. En mijn gezinnetje is mijn alles.

 

NOTE: Sophie is een fictieve naam. De mama wilde graag haar verhaal anoniem delen en daarom hebben wij gekozen voor een andere naam.

Volg ons op social media: Facebook, Instagram, Pinterest, YouTube

 

1 Comment on Bijzonder verhaal: Sophie kreeg een postnatale depressie – deel 4

  1. L.
    1 maart 2018 at 08:58 (9 maanden ago)

    Waaaauw, knap dat je dit verhaal deelt. Heb er moed uitgehaald. Dank je wel

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *