Op 17-jarige leeftijd kreeg Nathalie te horen dat ze aan prematuur ovarieel falen lijdt. Ze zat vervroegd in de overgang en zou geen kinderen kunnen krijgen. De enige optie die overbleef, was IVF. Tot vier keer toe raakte Nathalie zwanger, maar telkens kreeg ze een miskraam. Uiteindelijk belandde ze in een diepe put. Vandaag vertelt ze haar verhaal op de blog.

Prematuur ovarieel falen

Ik was 17 toen ik bij de dokter zat en te horen kreeg dat ik het lichaam van een 60-jarige vrouw had. Alsof dat nog niet erg genoeg was, vertelde de dokter me ook nog eens dat ik geen kinderen kon krijgen. Ik zat namelijk al drie jaar in mijn menopauze. Ik was totaal verstomd. Natuurlijk was het niet normaal dat ik al enkele jaren mijn maandstonden niet meer kreeg, maar tot dan had ik me niet echt veel zorgen gemaakt. Jonge meisjes hebben wel vaker een onregelmatige cyclus.
Een echo bevestigde dat mijn eierstokken er al enkele jaren de brui aan hadden gegeven. Als jong meisje kan je zoiets erg moeilijk plaatsen. De dokter legde uit dat ik prematuur ovarieel falen (POF) heb en dat het uiterst zeldzaam is, zeker op zo’n jonge leeftijd. Met wat geluk zou ik wel een kind kunnen dragen via in-vitrofertilisatie, maar het zou nooit helemaal het mijne zijn. Vooral dit laatste brak mijn hart. Van één ding ben ik namelijk altijd zeker geweest: ik wil kinderen. Op zo’n moment valt je droom letterlijk in duigen. Je denkt: waarom ik?

Op zoek naar een donor

Toen we van het ziekenhuis kwamen, zijn mijn vriend en ik beginnen praten. We wilden allebei graag kinderen en beseften dat het hele proces lang kon duren. Bovendien was Mike al 28 en dus besloten we niet langer te wachten. Ik wou me niet neerleggen bij mijn “aandoening”. We zouden vechten en er alles aan doen om kinderen te krijgen. De eerste stap was het vinden van een eiceldonor. Er zijn vrouwen genoeg op de wereld, zou je denken. Maar zo’n eicelextractie is enorm pijnlijk en de hormonenkuur gooit je hele lichaam overhoop. Toen we niet meteen iemand vonden, was het voor mijn moeder niet meer dan vanzelfsprekend dat zij het zou doen. Hoewel ze al 39 was, en dus eigenlijk te oud om te mogen doneren, heeft ze geen seconde getwijfeld. Op die manier zou mijn kind toch nog een genetische band met me hebben.

Toen begon het medische circus. Mijn moeder kreeg een hormonenkuur en ik moest medicatie nemen om mijn lichaam voor te bereiden op een zwangerschap. Al gauw bleek echter dat haar eitjes niet meer “goed” genoeg waren. De dokters hadden dat al gevreesd. We waren natuurlijk teleurgesteld, maar we wilden er ook niet te lang bij blijven stilstaan. We gingen meteen op zoek naar een nieuwe donor en zo kwamen we bij mijn schoonzus terecht.  Opnieuw doorliepen we de hele behandeling. Deze keer waren er twee eitjes goed!

Zwanger!

Toen was het wachten geblazen. Pas twaalf dagen later zouden we weten of de bevruchting gelukt was. Na negen dagen werd de spanning me echter te veel. Ik kocht een zangerschapstest. Mijn ouders, mijn zus, mijn man en ik zaten samen in de woonkamer onze adem in te houden tot de test zou verkleuren. Positief! De vreugde was enorm. We zijn elkaar allemaal in de armen gevallen en meteen naar mijn grootouders gereden om hen het goede nieuws te vertellen. Mijn grootvader huilde zelfs van blijdschap!

Miskraam

Acht weken lang kon ons geluk niet op, maar het mocht niet zijn … Op een dag kreeg ik vreselijke krampen en ben ik meteen naar huis gereden. Thuis begon ik bloed te verliezen. De pijn straalde uit naar mijn onderrug en werd steeds heviger. We hebben het ziekenhuis gebeld. Daar stelden ze vast dat het weeën waren, maar ze konden daar verder niets voor me doen. Die avond kreeg ik thuis een miskraam. Ik bleek zwanger geweest te zijn van een tweeling …

Een nieuwe poging

Op dat moment dringt zoiets absoluut niet tot je door. Je bent in shock. Je registreert enkel, je denkt niet na, je voelt niets. De dagen daarna waren het zwaarst. Toen besefte ik namelijk pas wat ik verloren had. Ik ben toen een tijd thuis gebleven, maar wilde niet stilstaan bij wat er gebeurd was. Ik wilde het gewoon weer opnieuw proberen. Na een maand mochten we de behandeling nog eens proberen. Mijn schoonzus doneerde opnieuw. Er werden twee eitjes ingeplant en zes andere werden ingevroren, voor als we het nog eens opnieuw zouden moeten proberen. Ook deze keer was het meteen raak: ik was weer zwanger! Maar ook deze keer ging het mis. Al na enkele weken kreeg ik dezelfde krampen en volgde er weer bloedverlies. Ik wist al meteen wat er aan de hand was.

Een diepe put

Na deze miskraam kwam ik er echter niet zo gauw weer bovenop als de vorige keer. Ik kon het verdriet en de teleurstelling niet aan, niet nog een keer … Ik ben toen in een hele diepe put gezakt. Mijn zelfbeeld leed er ook enorm onder. Welke vrouw kan nu geen kinderen krijgen? Ik kon er ook niet écht met iemand over praten. Mijn man heeft me wel altijd goed gesteund, maar hij verwerkt zulke dingen nu eenmaal anders. Hij is veel nuchterder dan ik en praat ook niet zoveel. Bij mijn twee beste vriendinnen kon ik jammer genoeg ook niet terecht. Zij raakten datzelfde jaar allebei zwanger en zaten op een roze wolk. Ze durfden het nieuws nauwelijks aan mij te vertellen. Ik geef toe dat het ook enorm moeilijk was voor mij om blij voor hen te zijn. Uiteindelijk ben ik dan naar een psycholoog gegaan. Die luisterde wel, maar ik had het gevoel dat hij me niet echt begreep.

Ben je benieuwd hoe het verhaal van Nathalie afloopt? Je leest het morgen op de blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *