Ik herinner mij het nog alsof het gisteren was; de 1e schooldag van mijn kinderen. Wat vond ik het spannend en moeilijk. Dagen van te voren had ik het schooltasje, inclusief alle benodigdheden al netjes klaar staan. Ik had al 100 keer verteld wat er allemaal ging gebeuren op school, zodat ik er zeker van was dat er geen verrassingen zouden zijn voor mijn kinderen. Wat wilde ik ze nog graag beschermen tegen de grote buitenwereld!

school

Loslaten

Het begin van het loslaten was daar. Mijntjes afscheid verliep wat moeizamer dan Pepijn bij zijn 1e schooldag 2 jaar later. Maar Mijntje was dan ook de 1e die naar school ging en dat vond ik extra spannend. En dat voelde zij natuurlijk ook.

Ik probeerde mij groot te houden voor haar, want als ik mij zorgen maakte, ging zij dat natuurlijk ook doen. Ik weet heel goed dat je die emoties overdraagt, maar ooh wat vond ik het moeilijk! Ratio en gevoel gingen op dat moment even niet zo goed samen. En dan ging Mijntje ook nog eens huilen bij het afscheid. Het liefste had ik haar op dat moment weer mee naar huis genomen, om haar de hele dag niet meer los te laten, maar ik wist ook dat ze er toch een keer doorheen moest. Dus ik deed wat voor haar het beste was op dat moment, ook al voelde dat zeker niet zo! Ik hield het afscheid zo kort mogelijk, gaf haar een dikke knuffel en kus en zei dat ik van haar hield. Vervolgens gaf ik haar aan de juf. Wat nog niet meeviel, omdat ze zich als een aapje aan mij vast klampte. Nog één keer omkijken en zwaaien en met de tranen over mijn wangen liep ik de klas uit.

Waarom is het nu zo verdomde moeilijk om je kind los te laten?! Ik ben die ochtend de stad ingegaan om mijzelf heerlijk te verwennen met nieuwe kleding, lekkere koffie en fijne smeerseltjes. Toen ik haar weer uit school mocht halen en stond te wachten bij het hek en haar naar buiten zag komen met haar rugzakje om, grote ogen zoekend naar mij, schoot ik weer vol. Wat was ik trots op haar! De 1e dag zat erop. 

In de herhaling

En 2 jaar later was mijn kleine vriendje aan de beurt. Ik vond het weer spannend en moeilijk, maar gelukkig hoefde Pepijn niet te huilen bij het afscheid. Dat maakte het toch wat makkelijker. Kus, knuffel, “daag lieverd, ik hou van je!” en ineens had ik 2 schoolgaande kinderen. Nu zijn we alweer 3 jaar verder en zit Mijntje inmiddels in groep 4 en Pepijn in groep 2. En ze doen het fantastisch, maar nog veel belangrijker; ze hebben het er heel erg naar hun zin. Ik ben trots op jullie lieverds!

Gaat jouw kind binnenkort voor het eerst naar school? Of zit jouw kind al op school?

Leuk als je jouw ervaring wil delen!​

Lieve groet, Joyce

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *