“Mama, mag ik even naar de action?” Ik verslik mij bijna in mijn koffie terwijl mijn dochter van 7 dit aan mij vraagt alsof het de normaalste zaak van de wereld is! “Pardon? Naar de action? En wie gaat er met je mee dan?” Mijn dochter noemt de naam van een vriendinnetje van dezelfde leeftijd. “En er gaat geen papa of mama met jullie mee dan?” “Mam! Ik ben geen klein kind!” Ok, laat ik haar gaan of niet? Heb ik voldoende vertrouwen in haar?

vertrouwen

Rampscenario

Het eerste wat in mij opkomt is: “NEE! er kunnen allerlei vreselijke dingen gebeuren!” En in gedachten zie ik al van alles fout gaan. Mijn dochter die onder een auto beland, terwijl ze de weg over steekt, of mee word genomen door een enge man of vrouw. Maar al snel probeer ik mijn gedachten te ordenen en mijn emoties het niet te laten winnen van het rationele deel. Dus zeg ik geen nee, maar “ok schat, maar dan wil ik wel een paar afspraken met je maken.” Mijn dochter draait haar ogen weg, maar is toch bereid om hiernaar te luisteren.

Kijk je wel uit?

“Ok, ten eerste wil ik weten wat je gaat doen in de winkel.” “Gewoon wat knutselspullen kopen die N. nodig heeft.”‘ “En als die zijn gekocht?” “Dan ga ik weer terug naar N.” “En hoe ga je daar naar toe? ” “Lopend.” “Kijk uit met oversteken en niet met vreemden meegaan. Ook niet als ze je iets leuks of snoep aanbieden ofzo.” Ik hoor mijn moeder praten…….Ik had daar vroeger zo’n hekel aan en nu doe ik hetzelfde. En ik heb dit mijn dochter al meerdere malen in geuren en kleuren uitgebreid verteld, maar toch kan ik het niet laten het weer te herhalen. “Maaaaaaaaaaaam! Ik weet dat allemaal wel!” “Ok schat, veel plezier dan!” En daarna flap ik er toch nog een keer een: “kijk je wel uit?” tegenaan. Oeps! Dat ging automatisch.

Ik heb niet voldoende vertrouwen in je

Bij het opgroeien van kinderen hoort ook het steeds meer gaan loslaten. Het is heel belangrijk dat je je kind dus ook het vertrouwen geeft. Wanneer je kinderen teveel beperkt in het op zoek gaan naar grenzen, initiatieven nemen en ontdekken van hun steeds groter wordende wereld, beperk je ze in hun ontwikkeling. Ze moeten mogen ontdekken om erachter te komen wat ze kunnen, waar ze goed of minder goed in zijn. Deze ervaringen zijn een must voor de ontwikkeling van een kind. Vaak zijn we ons als ouder(s) niet bewust van hetgeen we onze kinderen eigenlijk onbewust meegeven wanneer we ze teveel beschermen, willen helpen of iets uit handen willen nemen.

Als je vaak zegt: “kijk uit”, “doe maar niet anders val je misschien”, “niet te hard fietsen”, of “laat mij het maar doen”, dan geef je je kind onbewust de boodschap mee: ‘eigenlijk heb ik niet voldoende vertrouwen in je’. Hoewel dit als ouder uiteraard goedbedoeld is, doe je er je kind uiteindelijk geen plezier mee. Voor het zelfvertrouwen van je kind heeft het succeservaringen nodig.Maar ook minder goede en leuke ervaringen horen hier bij.

Een ervaring rijker

Dus, laat ik mijn dochter gaan. En hoewel de winkel 500 meter bij ons vandaan is, ze maar 1 rustige straat in een woonwijk hoeft over te steken, vind ik het toch spannend. Maar ik weet ook dat ze deze ervaring nodig heeft voor haar zelfvertrouwen, zelfredzaamheid en ontwikkeling. Kleine kindjes worden groot!

Hoe ga jij hiermee om?

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen en mening hierover.

Lieve groet, Joyce

 

 

 

 

6 Comments on Heb jij voldoende vertrouwen in je kind?

  1. Vlijtig Liesje
    7 april 2017 at 11:03 (2 jaar ago)

    Ik herken je gevoelens helemaal. Het is steeds een zoeken naar je kind veiligheid willen bieden en ze ruimte gunnen! Dat valt niet mee.

    Beantwoorden
    • Joyce
      7 april 2017 at 20:53 (2 jaar ago)

      Inderdaad! Precies zoals jij het omschrijft; veiligheid bieden versus exploreren. En dat vind ik af en toe heel moeilijk. Ook al weet ik best wat mijn kinderen allemaal al kunnen en stimuleer ik het enorm wanneer ze dingen gaan uitproberen en ontdekken, maar ja, dat moederhart hé? Haha. Dank voor je reactie. Lieve groet, joyce

      Beantwoorden
  2. Kim
    7 april 2017 at 11:52 (2 jaar ago)

    Mijn ouders hebben me tot m’n 18e zo betutteld, tot ik uit huis vluchtte. Ik kon niks, geen wasmachine aanzetten, friteuse bedienen, etc. en m’n zelfvertrouwen was below zero. Met name alle zaken in huis. Dat kende ik gewoon niet want niemand had me dat geleerd. Ik kon dat toch niet 😉 Hadden ze beter wel kunnen doen. En ach, nu ben ik 28, onwijs zelfredzaam dus uiteindelijk komt het ook wel goed. Linksom of rechtsom.

    Beantwoorden
    • Joyce
      7 april 2017 at 20:48 (2 jaar ago)

      Hallo Kim, dank voor je reactie. Gelukkig is het goed gekomen met je. Maar wanneer je je kind alles uit handen neemt en teveel beschermd, zoals jij beschrijft, doe je je kind daar inderdaad geen goed mee. En dat besef ik mij heel goed, wat niet wegneemt dat ik af en toe even moet slikken om weer wat meer los te laten. Lieve groet Joyce

      Beantwoorden
  3. Henrike Laning
    8 april 2017 at 13:41 (2 jaar ago)

    En kwam ze veilig thuis? Ik laat Dunya ook steeds meer alleen gaan. Naar muziekles, naar yoga, naar de winkel. Ik geniet er wel van dat ze zo zelfstandig is en zij ook. Maar als ze weggaat kan ik het ook niet laten om te zeggen: “Voorzichtig hoor en goed uitkijken onderweg!” En dan zegt ze natuurlijk: “Jaaahaaa!” En dan denk ik: “Oké, dit is irritant, maar ja daar ben ik moeder voor, om dat soort dingen te zeggen!” En ze kan er ook altijd nog om lachen. 🙂

    Beantwoorden
    • joyce vlamings
      10 april 2017 at 08:14 (2 jaar ago)

      Hallo Henrike,
      Haha, ja hoor, ze kwam veilig thuis en was heel trots! En ik natuurlijk ook! Weer een succeservaring erbij voor haar! Het is zeker fijn dat ze steeds zelfredzamer worden, maar ook steeds weer spannend bij iedere nieuwe onderneming. Dank voor je reactie! Lieve groet, Joyce

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *