Het is 2015. Ik lig met ontblote buik op een onderzoekstafel in de verloskundigenpraktijk voor een 20-weken echo. Zojuist hebben we te horen gekregen dat alles er goed uitziet. De echoscopiste heeft nog één vraag: of we willen weten wat het wordt. “We weten het al, maar zeg het nog maar een keer.” zegt mijn man. Zes weken daarvoor had een verloskundige tijdens een echo gezegd dat ze vrij zeker wist dat het een meisje was. We kijken weer naar het scherm waar de echoscopiste naar iets wormvormigs wijst. “Kijk!” Zegt ze blij. Ik kijk verbaasd naar Richard, die al even verbaasd naar mij zit te staren. “Is het een jongetje?” breng ik stamelend uit. Als we 10 minuten later in de auto zitten barst ik in tranen uit. Mijn man zit met een grijns van oor tot oor achter het stuur. “Een jongetje!” Snik ik. “Dat kan ik helemaal niet! Ik heb alleen maar zussen! Jongetjes rennen, klimmen en doen nooit voorzichtig!”

 

Voorzichtig

We zijn bijna drie jaar verder. De baby in mijn buik van toen is inmiddels een peuter van 2,5. De huilbui in de auto van toen was natuurlijk hartstikke hormonaal en een reactie op de omschakeling die ik even moest maken. Mijn jongetje is ontzettend leuk en lief. Hij is gek op auto’s, dinosaurussen en voetballen. Er is alleen één ding waar ik me enorm in vergist heb tijdens die huilbui: mijn zoon is nogal voorzichtig aangelegd.

Voorzichtig

Bang om te lopen

Toen Mees 13 maanden was, begon hij zich op te trekken aan de tafel en de box. Wat waren we blij! Nu zou hij toch wel snel gaan lopen. Met een lopend kind konden we veel meer ondernemen! Helaas dacht Mees daar anders over. Zodra we hem aan de hand namen om wat stapjes te oefenen keek hij heel benauwd en zakte op de grond alsof zijn benen spaghettislierten waren. Hij was inmiddels een geoefend kruiper en daarmee kwam hij overal waar hij wilde. Lopen was nieuw en in Mees zijn woordenboek stond achter het woord nieuw de beschrijving eng. We probeerden in de maanden daarna van alles om hem te stimuleren want door het kruipen versleet hij drie broeken per maand en daarnaast was ik inmiddels zwanger van nummer twee en had ik echt geen zin om een duowagen aan te schaffen.

Niet loslaten!

Vijf maanden had Mees nodig om de volgende stap (letterlijk) te zetten. Toen hij anderhalf was begon hij voorzichtig aan de hand te lopen. Na weer een aantal maanden rende hij bijna achter een loopkarretje overal naartoe. Maar loslopen? Nee, dat durfde hij niet. Zodra we zijn hand loslieten begon hij te trillen en te gillen en liet hij zich snel op de grond zakken. Wat we ook probeerden. Net op het moment dat ik het echt niet meer zag gebeuren en me toch begon te verdiepen in duowagens kreeg hij opeens de geest: met 21 maanden, drie weken voor de geboorte van zijn zusje, had Mees genoeg zelfvertrouwen om onze handen los te laten en zijn eerste stapjes te zetten. Bye bye duowagen, hello eigen vertrouwde Joolz.

Voordelen

Bovenstaande is slechts één van de dingen die Mees eng vind of vond. Stoepjes neemt hij nog steeds op handen en voeten of tergend langzaam, luchtkussens zijn doodeng, op trampolines kan je omvallen (joh) en de glijbaan durfde hij pas alleen op en af na ongeveer 100x handje vasthouden. Soms heel irritant, maar soms is het eigenlijk best handig om zo’n voorzichtig kind te hebben. Laat ik even wat voordelen op een rijtje zetten:

  • Omdat Mees zo lang had kunnen oefenen op het lopen aan de hand liep hij eigenlijk meteen heel goed. Enge valpartijen kennen we niet en binnen een paar weken kon hij lopend mee naar de supermarkt 500 meter verderop.
  • Mees is nooit ver weg. Omdat hij zo voorzichtig is, is hij vaak wat trager dus het is nog steeds erg relaxed om met hem op pad te gaan. Daarbij houdt hij altijd in de gaten waar wij zijn dus verder dan een paar meter is hij nooit bij ons vandaan.
  • Hij blijft weg van gevaarlijke situaties. Omdat wij in de woonkamer een trap hebben naar boven en een trap naar beneden hebben we bij beide traphekjes. Als die open staan, doet Mees ze dicht. Want zo’n trap is natuurlijk hartstikke eng! Mees loopt zeker weten niet in zeven sloten tegelijk.

Voorzichtig

Loslaten

Hoe het komt dat Mees zo voorzichtig is? Geen idee. Misschien roepen we zelf wel te snel “Pas op!” of “Voorzichtig!”. Misschien zit het in zijn genen; Zijn vader liep ook pas na 22 maanden. Voor hemzelf vind ik het soms wel vervelend. Staat hij weer bang te kijken naar zijn vriendjes die wel op het luchtkussen durven. Dus tegenwoordig slikken we soms onze woorden in, houden we ons hart vast en laten we hem wat meer ervaren. Dan valt hij maar een keer en stoot hij maar een keer zijn neus. Ik zou het vreselijk vinden als hij later geremd wordt door angst terwijl hij iets wel heel graag zou willen. Onze aanpak lijkt te werken: hij racet tegenwoordig rond op een loopfiets zonder piepen en de juf van de peuterspeelzaal zei laatst dat hij zoveel meer durfde. Dus ja, die jongen van ons, die komt er wel. Dan maar een beetje voorzichtig. Hoeft mama zich tenminste ook niet zoveel zorgen te maken als hij later de grote boze wereld intrekt.

 

2 Comments on De voorzichtige peuter: irritant of ideaal?

  1. Oooh hier echt een brokken piloot van bijna 2,5 die met 10 maanden achter zijn loop kar aan rende en nog steeds alles ziet als leuk klim en spring object. Soms zo ingewikkeld maar ook wel weer genieten. Zijn broertje is een stuk rustiger nu ruim 9 maanden en die vind het allemaal wel prima zo, die zet ik neer en kijkt mooi rond en ik, ik geniet ervan! Beide heeft voor en nadelen… ik geloof dat het juist prachtig is dat je een “volgende stap” neemt als je er zelf klaar voor bent. Die stoere mees! Wij hebben trouwens JUIST de duo wagen gekocht omdat we hem dan makkelijk er nog in konden stoppen als hij weer eens in de stellingen klimt bij IKEA ofzo 😉 hihi

    • Je hebt helemaal gelijk Carmelina! Het heeft zeker zijn voor- en nadelen. En wat je zegt over het nemen van de volgende stap als je er echt klaar voor bent vind ik eigenlijk heel mooi! Zo had ik er nog niet naar gekeken. Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *