Zoals ik in mijn voorstelblog heb verteld, hebben wij er vijf jaar over gedaan om zwanger te raken van onze zoon Mees. Vijf jaar medische molen waarin we meerdere vruchtbaarheidsbehandelingen ondergingen en dus ook vijf jaar waarin hoop en teleurstelling de boventoon voerden. Maar wat maakte deze vijf jaar nou zo zwaar? Waren het de behandelingen? Of was het juist de impact van de behandelingen en de kinderwens op het alledaagse leven?

De medische molen

We waren niet de enigen die de medische molen in moesten in verband met het uitblijven van een zwangerschap. Voor starters aan het IVF-traject wordt er in veel ziekenhuizen een informatieavond aangeboden over alles omrent de behandelingen. Ik weet nog heel goed dat wij die bijeenkomst bezochten. We werden verwacht in een collegezaal van het UMC. Toen we binnenkwamen zat deze afgeladen vol met stellen zoals wij: allemaal mensen met een onvervulde kinderwens. Die avond leerden we alles over hormonen spuiten, follikelmetingen, risico’s en slagingspercentages. Heel kort werd ook het emotionele aspect van het IVF-traject belicht, maar over de impact van het medisch traject op het dagelijks leven hoorden we niks.

Logistieke organisatie

Laat ik even heel praktisch beginnen. Iedereen weet dat je voor vruchtbaarheidsbehandelingen vaak naar het ziekenhuis moet. En iedereen weet dat je in het gunstigste geval slechts één keer per maand kans hebt om zwanger te raken. Om dit moment niet te missen wordt je gemonitord in het ziekenhuis. Als vervolgens blijkt dat je lichaam er klaar voor is, moet er direct actie worden ondernomen.

Timing

Afhankelijk van welke behandeling je ondergaat kan het zo zijn dat je partner zich de volgende dag al moet melden voor het leveren van zijn “bijdrage”, dat jij een laatste spuit moet zetten op een tijdstip dat door het ziekenhuis wordt bepaald, en dat je vervolgens binnen een bepaald aantal uur terug wordt verwacht voor een punctie of een terugplaatsing. Het draait allemaal om timing en er valt dus niks te plannen. Als je eigenlijk op dinsdag om 11 uur een vergadering hebt staan kan je de punctie niet een paar uur later plannen. Dan is je kans namelijk verkeken en dan heb je jezelf voor niks wekenlang lek geprikt met hormonen. Hetzelfde geldt voor weekendjes weg, bruiloften etc. Altijd moet je rekening houden met de mogelijkheid dat je op die dag naar het ziekenhuis moet. Een IVF-behandeling is dus niet alleen emotioneel zwaar, het is ook nog eens een ingewikkelde logistieke organisatie.

Medische molen

Onbeschofte vragen

Als je al een poosje een relatie heb en in je ‘vruchtbare leeftijd’ zit, zijn er altijd mensen die stomme vragen gaan stellen. “Willen jullie geen kinderen?” “Wanneer gaat er bij jullie nou eens een kleine komen?” “Hoef je geen wijntje? Moet je wat vertellen?” Niet alleen zijn dit soort vragen ontzettende onbeschoft, ze zijn ook nog eens heel pijnlijk voor mensen die heel graag zwanger zouden willen zijn. Natuurlijk zijn deze opmerkingen niet kwaad bedoeld. De mensen die deze opmerkingen maken zijn zich van geen kwaad bewust. Ze hebben vaak zelf nog geen kinderen, waren binnen no-time zwanger of kennen niemand met een onvervulde kinderwens. Echt, lieve mensen, DOE HET NIET! Vraag alsjeblieft nooit een vrouw naar wanneer ze eens een kind denkt te gaan krijgen. Maak alsjeblieft nooit de opmerking “Staat je goed” tegen iemand met de baby van een ander op de arm. Misschien is degene aan wie je vraag stelt er wel echt nog niet aan toe, of wil diegene geen kinderen. Maar ik weet uit ervaring dat moeten reageren op zo’n opmerking heel ongemakkelijk kan zijn en dat er dus ook mensen zijn die bij zulke opmerkingen pijn doen en van binnen huilen.

 

Dikke buiken en zwangerschapsaankondigingen

Als laatste het punt dat ik zelf altijd het moeilijkste vond: dikke babybuiken en zwangerschapsaankondigingen. Hoe vaak heb ik er wel niet een geforceerd “Gefeliciteerd” uitgeperst om als het bezoek vertrokken was hard op mijn bed te gaan liggen huilen. Ik wilde het liefst dat de hele wereld zou stoppen met baby’s maken tot ik aan de beurt was geweest. En ik gunde het echt iedereen van harte hoor, maar ik gunde het mezelf nog het meest. Ik heb sommige vriendinnen hun hele zwangerschap ontlopen omdat ik het simpelweg te pijnlijk vond om hun steeds groter groeiende buiken te zien. Zij leefden mijn droom en ik snapte niet waarom mij dit niet werd gegund.

Verdriet

Ik besef heel goed dat deze situatie voor mijn omgeving ook heel moeilijk geweest moet zijn. Hoe rot is het dat als jij zielsgelukkig komt vertellen dat je zwanger bent, diegene heel mat of zelfs verdrietig reageert? Gelukkig zijn mijn vriendinnen altijd heel begrijpend geweest. Sommigen kozen ervoor om een berichtje te sturen met het blijde nieuws zodat ik even de tijd kreeg om verdrietig te zijn zonder pottenkijkers. Anderen huilden met me mee als ze zagen dat ik moeite had om mijn tranen binnen te houden. Ze hadden begrip voor mijn verdriet en ze gunden mij hun geluk ook zo. En misschien is dat wel wat ik op dat moment het allerfijnste vond: begrip. Geen oordeel, geen verwijten maar gewoon snappen dat het voor mij een pijnlijke boodschap is en dat ik even de tijd nodig had om mezelf te herpakken.

Medische molen

Eind goed, al goed?

Inmiddels is het voor mij gelukkig allemaal goed gekomen. Mijn omgeving was meer dan blij voor me toen ook ik eindelijk kon vertellen dat ik zwanger was. Inmiddels ben ik al 2,5 jaar moeder en ben ik ontzettend blij dat alles de moeite waard is geweest.  De behandelingen zelf vond ik prima te doen (hoewel ik vast veel ongemakken ben vergeten), maar de constante onzekerheid, de psychische pijn en de angst dat onze wens nooit uit zou komen hebben er echt ingehakt. En zelfs nu nog, na al die tijd, vergeet mijn onderbewustzijn soms even dat ik niet meer verdrietig hoef te worden van onbeschofte vragen of onverwachte zwangerschapsaankondigingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *