Al vrij vroeg in haar zwangerschap kreeg Roos erg veel last van misselijkheid. Op de 20-wekenecho werd er vastgesteld dat haar ongeboren zoontje klompvoeten had. Roos deed erg haar best om alles een plaatsje te geven. Toen ze 26 weken zwanger was, kreeg ze hevige pijnscheuten. Opnieuw moesten Roos en haar vriend bang afwachten …

Bijzonder verhaal: Van extreme misselijkheid naar pijnscheuten

Hoi! Ik ben Roos, 28 jaar en dit is mijn verhaal. Op 18 juni 2017, het was toen Vaderdag, bleek de zwangerschapstest positief te zijn. Mijn vriend Thijs en ik waren door het dolle heen. Al snel begon echter de ochtendmisselijkheid. Drie weken later kon ik niets meer binnenhouden. Ik had ‘hyperemesis gravidarium’, ook wel extreme zwangerschapsmisselijkheid genoemd.

Ik kreeg medicatie die een tijdje leek te werken. Anderhalve week later had het middel echter geen effect meer, dus kreeg ik zwaardere medicatie. Die mocht ik slechts gedurende vijf dagen nemen, want anders konden er neurologische problemen ontstaan. Gelukkig hielp deze medicatie beter. Na het middel een aantal keer voor vijf dagen in te nemen, maakte het extreme overgeven plaats voor één keer per dag of om de twee dagen overgeven. Bovendien was ik moe en verzwakt, waardoor ik niet meer kon werken.

Door het vele overgeven was mijn maagklep geïrriteerd, waardoor ik maagzuur en oprispingen kreeg. Ook daar kreeg ik medicatie voor. Alle medicatie was onschadelijk voor de baby, want anders had ik het niet genomen. Je went aan alles en past je leven aan je ”ziek“ zijn aan. Langzaam maar zeker kon ik weer wat kleine dingen oppakken.

Klompvoeten

Op 28 september 2017 kreeg ik de 20-wekenecho. Spannend, want wij wilden graag het geslacht weten. Het was een jongen, wie had dat gedacht?! Dolblij waren we met het nieuws! Tot de echoscopiste zei dat ze iets bijzonders op de echo zag … Ze zette het beeld stil en liet ons zien wat er aan de hand was. Ik zag het meteen: zijn voetjes stonden naar binnen. Dat kon betekenen dat hij klompvoeten had. Ik keerde compleet in mijzelf en was verdoofd. De echoscopiste heeft het ziekenhuis gebeld om een afspraak voor ons in te plannen voor een second opinion.

Een week later hadden we een afspraak in het ziekenhuis. Helaas voor ons werd inderdaad bevestigd dat ons zoontje zeer waarschijnlijk klompvoeten had. Op 100% bevestiging moesten we wachten tot bij de geboorte. Twee weken later zou er weer een echo zijn om te kijken hoe hij was gegroeid. Er is ons de vraag gesteld om een vruchtwaterpunctie uit te voeren, maar dat wilden wij niet omwille van het verhoogde risico op een miskraam. Onze zoon was perfect zoals hij was, en geen chromosoom, syndroom of spierafwijking zou dat veranderen. Wij hadden tot nu toe geen geluk en wilden dit zeker niet op de proef stellen door een miskraam te riskeren.

Erfelijkheidsarts

Wel wilden we graag een erfelijkheidsarts spreken. Zij vertelde ons dat op basis van onze gegevens, de kans groter was dat ons zoontje enkel de klompvoeten had dan dat er een grotere oorzaak zou zijn. De uitslag van de NIPT-test was goed. Wij als ouders en ook de rest van de familie kenden een gezonde voorgeschiedenis en op echo’s werden geen verdere afwijkingen gevonden. De baby bewoog goed, wat veelzeggend was. De kans bleef natuurlijk bestaan dat er meer aan de hand was, maar dat zouden we pas bij de geboorte ontdekken.

Het was erg veel informatie om te verwerken en er ging veel verdriet mee gepaard. Als je het rationeel bekijkt, weet je wel dat klompvoeten in Nederland gelukkig goed te behandelen zijn. Emotioneel zit je echter in een rollercoaster.

Psychotherapeut

Ik heb na een aantal weken besloten om psychologische hulp te zoeken om alles te verwerken en om het een plekje te geven voor de bevalling. Ik heb dit bij de verloskundige aangegeven en werd doorverwezen naar een psychotherapeut die gespecialiseerd is in trauma’s tijdens of na de zwangerschap. Vanaf de eerste afspraak zat het goed. Ik kon goed kwijt wat ik voelde en uitte mijn angsten. Na het eerste gesprek voelde ik mij al meer opgelucht en voelde ik me sterker worden. “Ik kom er wel”, zei ik tegen mijn zoon terwijl ik mijn buik vasthield.

Pijnscheuten

Het was 19 oktober 2017 om 22.00 uur en ik was 26 weken zwanger. Er ging een enorme pijnscheut door mijn buik die gevolgd werd door wat bloed- en slijmverlies. Ik vertelde het aan  Thijs en zei dat ik de volgende dag de verloskundige zou bellen. Ik probeerde hem en mezelf gerust te stellen en zei dat het wel niks zou zijn. Ik ging slapen en had een vreselijke nacht met constante krampen en pijnscheuten. In de ochtend ben ik rustig naar beneden gegaan en heb ik de verloskundige gebeld. Zij zou even langskomen. Als ik opnieuw bloed- en slijmverlies had, dan moest ik haar meteen bellen.

Anderhalf uur later verloor ik opnieuw wat bloed en slijm, dus belde ik haar onmiddellijk weer op. Ook de krampen waren nog steeds niet gestopt. De verloskundige raadde me aan om voor de zekerheid maar een tas in te pakken. Ik maakte Thijs wakker en zei dat de verloskundige zou komen. Hij schrok zich rot. 

 

Ben je benieuwd hoe het bijzondere verhaal van Roos afliep? Je leest het vervolg binnenkort op de blog!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *