Vandaag vertelt Nicole (47) haar bijzondere verhaal op de blog. Zelf is ze moeder van vier kinderen, maar toen haar eigen dochter zwanger bleek, was dat toch extra bijzonder. De vreugde moest echter al snel plaatsmaken voor angst, toen tijdens de 20-weken echo bleek dat Nicoles ongeboren kleindochter een groeiachterstand had …

Even voorstellen: Nicole

Zomaar wat scrollend op Facebook kom ik deze oproep tegen, op de Facebookpagina van “Samen mama”. Terwijl ik me vlak daarvoor nog zat te bedenken hoe bijzonder de situatie binnen mijn gezin is. Ik zou er bijna een boek over kunnen schrijven…

Laat ik me even voorstellen. Ik ben Nicole, 47 jaar en moeder van vier kinderen: een dochter en drie zoons. De kinderen liggen nogal ver uit elkaar wat leeftijd betreft, want de oudste is 23 en de jongste 7. Ze zijn allemaal geboren uit dezelfde vader en moeder. Onze dochter is getrouwd en woont niet meer thuis. “Samen mama” heeft het afgelopen jaar een bijzondere betekenis gekregen, want in september vorig jaar vertelde onze dochter dat wij opa en oma zouden worden.

Oma

In eerste instantie moest ik wennen aan het idee. Op dat moment zat ik aardig op het dieptepunt van een burn-out. Ik werk op de afdeling verloskunde als gespecialiseerd verpleegkundige, dus het begrip “mama”, “moeder worden” én “moeder zijn” is verweven door mijn hele leven, zowel op het werk als privé. Toch groeide ik in de rol van oma, bij elke echo een beetje meer. Bij het kloppende hartje dacht ik: dat kleine spartelende mensje is ook gewoon 25% van mij!

ADHD

Ik zag onze dochter veranderen, want ze was zo ontzettend gelukkig met haar ongeboren kindje. Niet elke verandering was echter positief. De hormonen gierden door haar lijf en behalve de misselijkheid had ze ook erg last van concentratiestoornissen. Enkele jaren daarvoor werd ADHD bij haar geconstateerd, en wat was het een opluchting dat ze door de Ritalin gestructureerd kon denken, werken en leven. Die Ritalin moest gestopt worden zodra ze wist dat ze zwanger was. Dat was het advies van de huisarts, waar ze drie maanden eerder een preconceptioneel advies over had gevraagd. Ondanks het gemis van dit middel en het gestuiter van haar gedachten, behaalde ze nog steeds alle targets die haar werkgever stelde, en haar creatieve brein draaide overuren.

Gender reveal

We leven met ons gezin al lang in een soort van mannenwereld, want met drie broertjes was er in ons huis steeds minder vrouwelijk aandeel. Iedereen (inclusief ondergetekende) was dan ook erg nieuwsgierig naar het geslacht van de baby. Zou er eindelijk weer eens wat roze gekocht kunnen worden? Op 26 november werd een grootse “gender reveal” georganiseerd. Een gesloten envelop werd naar de plaatselijke banketbakker gebracht. Toen mijn dochter samen met haar man de grote witte taart aansneed en de roze vulling tevoorschijn kwam, was iedereen toch wel een beetje in extase. “Als het maar gezond is”, dat zeggen we allemaal. Maar als je een lichte voorkeur hebt en je wens komt uit, dan geeft dat een gouden, of in dit geval een roze, randje aan zo’n dag.

Groeiachterstand

De blijdschap, de onbezorgdheid, we hebben er niet heel erg lang van kunnen genieten. Want tijdens de 20-weken echo bij de verloskundigenpraktijk op 12 december werd er een groeiachterstand geconstateerd. Een ernstige groeiachterstand, dus niet zomaar schattig klein. Uit hoofde van mijn beroep weet ik dat het geen goed teken is om bij deze termijn al problemen in de groei te hebben. Wie appelen vaart, die appelen eet. De gynaecologen waar ik mee werk, waren na mijn telefoontje bereid om mijn dochter even te zien. Zelf werk ik in een regionaal ziekenhuis, maar onze dochter werd doorverwezen naar het VUmc, omdat een regionaal ziekenhuis bij deze termijn echt niets voor haar kon betekenen. Toch was het fijn om diezelfde avond nog even door de gynaecoloog in mijn eigen ziekenhuis een echo te laten maken, off the record.

Verschillende rollen

Uiteraard ging ik met haar mee. Het was een hele rare ervaring, ook omdat ik hier stond met verschillende rollen … In eerste instantie was ik moeder, die meehuilde met haar kind, omdat de resultaten van de echo ook hier niet zo fraai bleken te zijn. Maar ik stond daar ook als oma. Het deed zeer toen de dokter vertelde dat mijn kleindochter echt ver beneden alle lijnen zat … Ook was ik schoonmoeder. Ik pakte de hand van mijn schoonzoon, die moeite had om alles goed te kunnen volgen. Hij komt uit Egypte, en de cursus Nederlands had uiteraard dit medisch jargon nooit behandeld.

>> LEES OOK: Een kijkje in de babykamer van Charlotte

De gynaecoloog sprak gelukkig goed Engels, nam de tijd om uit te leggen wat hij zag, en waarom het belangrijk was om in het VUmc verder te worden onderzocht. Maar ik stond daar ook als professional, die dondersgoed begreep dat dit slecht nieuws was. Ik keek als een professional, maar ook als collega van de verpleegkundige die de gynaecoloog assisteerde tijdens het onderzoek. Een zieke professional, want ik zat al enkele maanden thuis …

Hoop

Een periode van onzekerheid volgde. Kon dit kleine meisje haar groeiachterstand inhalen? Af en toe sprak ik in de wandelgang een collega, en elk van hen had een hard hoofd in een goede afloop. Normaal gesproken zou ik dat ook hebben, maar of het nu kwam omdat het over mijn kleindochter ging, of omdat ik niet helder kon denken door mijn ziekzijn … Ik hoopte heel sterk dat ze haar groei zou inhalen.

Er volgden vele echo’s in het VUmc. Er werd nog gedacht aan het deelnemen aan een studie met Viagra, maar de groeiachterstand leek steeds groter te worden. Het kleine meisje was een vechter. Iedereen zag het, want ze bewoog, haar hartje klopte met de snelheid die je op deze termijn kon verwachten, en al haar organen werkten … Er werden geen afwijkingen gevonden, dus het leek heel erg op een placentaprobleem.

We hebben kerst gevierd, en de hoop uitgesproken dat er volgend jaar een klein meisje aan tafel in de kinderstoel zou zitten. We hebben oud en nieuw gevierd, en tijdens het toosten om 00:00 uur verwonderd uitgesproken dat we in 2018 opa en oma zouden worden …

Hoge bloeddruk

Maar het lot besliste daar anders over … Op 3 januari, bij de volgende controle, bleek de bloeddruk van mijn dochter extreem hoog. Zo hoog dat ze gelijk werd opgenomen in het VUmc. Ze was verbaasd door al het tumult om haar heen, maar ik wist door mijn werk dat ze op dit moment een behoorlijke crisis doormaakte. De bloeddrukverlagende pillen deden niets, het infuus met bloeddrukverlagers deed haar bloeddruk zelfs stijgen. Het hartje van mijn kleindochter werd beluisterd, en ze vocht, het sloeg driftig voort.

Er werd gesproken over de levensvatbaarheid van dit meisje. Ze was 22 weken, en er waren nog 14 dagen nodig om oud genoeg te zijn om de kinderartsen te overhalen alles uit de kast te halen om dit leven te redden. 14 dagen … Ik wist dat dit niet haalbaar was, maar ik wilde mijn dochter haar hoop nog niet ontnemen. Ze werd zieker en zieker, haar lichaam zwol op. Ik keek naar haar terwijl ze daar zo lag te slapen en ik wist dat er maar één manier was om haar beter te maken: haar kindje moest geboren worden, liefst zo snel mogelijk …

 

Ben je benieuwd hoe het bijzondere verhaal van Nicole verder verloopt? Je leest het volgende week in het tweede deel van haar bijzondere verhaal!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *