Afgelopen dinsdag las je het eerste deel van het bijzondere verhaal van Kelly. Ze vertelde hoe ze na 26 weken zwangerschap in het ziekenhuis werd opgenomen, omdat ze zwanger bleek van een “momo-tweeling”. Bovendien overleed haar schoonmoeder ook nog eens tijdens Kelly’s zwangerschap. Ze kwam in een ware rollercoaster terecht. Vandaag lees je hoe haar verhaal verderging.

LEES OOK: Bijzonder verhaal: de rollercoaster van Kelly – deel 1

Bijzonder verhaal: de rollercoaster van Kelly – deel 2

De uitvaart

We moesten veel regelen voor de uitvaart: muziek, bloemen, kaarten … We werden toen echt geleefd. Zelf heb je zelden door hoe snel de tijd vliegt. Ik was op bezoek gegaan bij de zus van de moeder van mijn vriend. Ze was intens verdrietig en bleef maar zeggen dat ze snel samen zou zijn met haar zus. Ze had kanker, het was uitgezaaid en het was een kwestie van tijd vooraleer het slechter zou gaan. De condoleances waren zwaar. Ik moest druk, zorgen en stress vermijden, maar dat gaat niet op zulke dagen. De uitvaart was enorm zwaar. Ik heb die dag ook alleen maar kunnen huilen.

Terug in het LUMC

Twee weken na het overlijden moest ik weer opgenomen worden. Dit viel me zwaar. Je wilt tenslotte samen rouwen. Ik heb de eerste twee weken dan ook huilend op mijn kamer doorgebracht. Er kwam wel bezoek, maar niet vaak. Veel mensen waren druk met hun werk. Maar het heeft wel een impact gehad om elke dag met zenuwen door te brengen in de hoop op een goede CTG. De CTG ging erg goed. De zus van mijn schoonmoeder ging echter wel achteruit. Ik hoopte zo dat zij de meisjes nog zou kunnen zien en dat ze het zou volhouden.

De weken vlogen uiteindelijk voorbij. Op Prinsjesdag 15 september 2015 werd ik wakker met rugpijn. Ik was moe en had de hele nacht wakker gelegen. Ik wou even gaan wandelen. Toen ik beneden kwam, merkte ik dat mijn broek nat werd, dus belde ik mijn moeder op. Ik ben naar boven gegaan en heb de zuster geroepen. De CTG werd aangesloten en het vocht dat ik verloor, werd getest. De CTG gaf weeën aan, maar ik voelde ze nauwelijks en de test bevestigde dat ik vruchtwater verloor. Ik zou binnen een uur naar de OK gaan voor de keizersnede. Ondertussen waren mijn vriend en mijn ouders onderweg, ze kwamen net op tijd aan. Voor ik het wist, zat de ruggenprik erin.

De bevalling

Ik heb nog nooit zoveel artsen op een plek gezien als tijdens mijn bevalling. Binnen een half uur werd Selina geboren, om 13.54 uur met een gewicht van 1803 gram. Om 13.55 uur werd Stacey geboren, met een gewicht van 1389 gram. Beiden maakten het goed, er waren alleen zorgen omdat ze erachter kwamen dat bij Selina de navelstreng was gescheurd. De meisjes waren allebei erg klein en bleek. Ze werden ook meteen weggehaald om naar de high care gebracht te worden. Daar gingen de kinderartsen aan de slag met infuusjes en sondes. Uiteindelijk mocht ik om 16 uur voor de eerste keer mijn meisjes zien en vasthouden. Ondanks alle snoertjes en piepjes was ik zo intens gelukkig! Een gevoel van dankbaarheid is wat ik tot op de dag van vandaag meedraag. Gezond en wel moesten ze even verder groeien. Ook dit ging goed, want na een week werd alles klaargemaakt voor de verhuis een ziekenhuis in de buurt.

Slecht nieuws

Na de verhuis kregen we opnieuw slecht nieuws. De zus van mijn schoonmoeder was overleden. Opnieuw maakte dat de wereld hard en wreed. Er waren nog maar net twee meisjes geboren, en nu was de tweede persoon al overleden. Twee personen die hen zouden liefhebben. Nu moesten we het babybezoek combineren met de uitvaart. De uitvaart vond ik vreselijk. Opnieuw dat intense verdriet en tenslotte de foto’s van mijn schoonmoeder maakten me kapot en gebroken.

Na de uitvaart kreeg ik een telefoontje van mijn oma. Of ik even wou gaan zitten. Mijn moeder bleek kanker te hebben, alleen was er nog niet veel duidelijkheid en moesten er nog onderzoeken gebeuren. Dit nieuws kwam als een donderslag bij heldere hemel. Er overvallen je zoveel emoties. Je mist je kinderen, die je nog niet mee naar huis hebt mogen nemen, je hebt ontzettend veel verdriet om de dierbaren die je mist, en dan komt er ook nog eens de onzekerheid over de toekomst van je moeder bovenop. Ik ben echt in een achtbaan gestapt die niet stopt, dacht ik.

Een week later

De meiden mochten eindelijk mee naar huis. Na zoveel stress, verdriet en onzekerheid, konden we eindelijk gaan genieten. De onderzoeken van mijn moeder waren positief en ze ging een behandeling tegemoet. Deze behandelingen waren zwaar, maar genieten van de kleinkinderen deed ze elke keer weer.

Hoe is het nu?

Ondertussen zijn mijn dames twee jaar oud. Ze doen het supergoed en ik ben supertrots. Mijn moeder is inmiddels kankervrij en we hopen dat dit zo blijft. Helaas heeft de zware tijd een grote impact gehad op mijn relatie met de vader van de kindjes. We zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan. De meiden zien hun vader om de twee weken en ze bellen een keer in de week. Ondanks dat het zwaar is geweest, kan ik iedereen wel de volgende tip geven:

Hoe zwaar en moeilijk het leven soms ook is, met positieve gedachten komt aan elke horrorrit een eind. En we weten allemaal dat het leven hard en wreed kan zijn. Vergeet daarom nooit de mensen die je het meest liefhebt te vertellen dat je van ze houdt!

>> Heb je onze nieuwe weekvlog al gezien? Hier heb ik o.a. een bevalling bijgewoond. Je kijkt hem hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *