“Wat een schattig kindje heeft u. Is hij echt van u en uw man?
Bent u dan misschien vreemd gegaan?”
Natasja is moeder van Bram (1.5). Zij geeft regelmatig een kijkje in haar leven en vertelt over adoptie, moederschap en de dagelijkse dingen die haar bezig houden.Deze week:  Witte ouders met een bruin kindje. Dan heb je soms wat uit te leggen!

De vader die is niet bekend

“Komen er heupafwijkingen in de familie voor?“
De arts die Bram onderzoekt kijkt me vragend aan.
Ik moet even graven in mijn geheugen, en denk aan alle medische dossiers die we hebben doorgespit.
“Nee. Antwoord ik. Althans, niet aan de moeders kant. “
“En de aan vaders kant?” Vraagt de arts.
“Weet ik niet, die is niet bekend” antwoord ik, terwijl ik Bram probeer af te leiden.
“Oh. Uhm, de vader  die is niet bekend…” herhaalt de arts mijn antwoord.
“Maar heeft u dan ook geen vermoeden? “
“Nee. Totaal niet. Kan iedereen zijn” mompel ik terwijl ik In de Maneschijn nog maar een keer in zet om Bram af te leiden.

Ik zit zo in mijn liedje dat de ongemakkelijke stilte mij ontgaat.

Het kwartje valt

De stilte duurt voort. Ik zie vragende blikken, ophalende schouders en fronsende wenkbrauwen. Langzaam begint het door te dringen… Hij zal toch wel weten dat Bram is geadopteerd? Toch? Dat heeft hij toch gelezen in zijn dossier?

Ineens valt het kwartje.
“U weet dat Bram geadopteerd is toch? Dat daarom niets bekend is van de biologische vader? “ vraag ik aan de arts.
“Ohhhhhhhh”. Een zucht van de dokter. Hij kleurt ervan.
Een grinnik van zijn assistent. Geadopteerd. Vandaar.

Bram zijn heupjes zijn okay. We mogen naar huis. Ik loop lachend naar buiten. Terugdenkend aan het gezicht van de arts en de gedachtes die hij waarschijnlijk had.

Het is 1 van de momenten waarop ik me bewust ben van het feit dat Bram er anders uit ziet.


We zijn anders

Voor mij is Bram net zo “eigen” als wanneer ik hem zelf gebaard zou hebben.
Maar dat hij er (zeker als mijn vriend en ik samen zijn) anders uit ziet en dus opvalt, dat vergeet ik soms.AdoptieBram was 12 dagen jong toen we hem voor het eerst zagen. Hij is dus praktisch zijn hele leven bij ons.  Hoewel ik het vergelijk nooit in de praktijk zal kunnen maken, durf ik met 100% zekerheid te stellen dat ik niet nog meer zou kunnen houden van een kindje dat ook “biologisch” van ons zou zijn.
Moedergevoel is moedergevoel. Dat is niet gebonden aan baarmoeder of bevalling, maar komt puur uit het hart. Bram is ons kind en ik ben zijn moeder. Bram hoort bij ons, volkomen logisch. Ik vergeet dus vaak gewoon dat wij opvallen.
Dat we misschien anders zijn en er zeker anders uit zien.

Bent u vreemdgegaan?

De eerste keer dat ik me realiseerde dat we er anders uitzien als gezin leverde een redelijk hilarische conversatie op, in een drukke lunchroom.

In het restaurant worden we geholpen door een uiterst vriendelijke jongeman, met syndroom van down. Nadat hij 4 x heeft gevraagd of het smaakt (ik heb alleen een cola en een water besteld, dus had ik wel het idee dat er iets aan de hand was) komt het hoge woord eruit.

“Wat een mooi kindje. Is die van u? “

“Dankjewel. Ja Dat is mijn zoontje”, antwoord ik trots.

“Ahhh schattig”  Zegt de ober duidelijk gecharmeerd. Is hij ook van u dan?” Vraagt hij aan mijn vriend

“Jazeker” zegt Arjan, “Hij is ook van mij”.

“Weet u dat wel zeker? “ Vraagt de ober bezorgd.

Ik val bijna van mijn stoel. Deze zag ik niet aankomen. Ik moet lachen en antwoord “Ja heel zeker”

De ober laat zich niet afschepen met dit antwoord. Hij wil er het zijne van weten.
“Bent u niet stiekem ..uh.. vreemd gegaan”.

Terwijl ik de belletjes cola in mijn neusgaten  voel prikken van het lachen, besluit ik netjes te antwoorden, gezien de tafeltjes om ons heen ook ineens een stuk minder gespreksstof lijken te hebben en vol interesse mijn antwoord afwachten.

“Nee, ik ben niet vreemd gegaan. Ons zoontje is geadopteerd. Hij is in Amerika geboren. Vandaar dat hij er anders uit ziet. ”

Dat verklaart alles. “OH GEADOPTEERD! “ zegt de ober, duidelijk opgelucht dat hij nu precies weet hoe het zit. “Dus u past alleen maar even op”

Ik schiet in de lach en besluit verder niet uit te leggen dat dit niet het geval is, om het niet nog ingewikkelder te maken.

Foto : Natasja

Adoptie : Nurture & Nature

Hoewel Bram inderdaad niet erfelijk belast is met mijn spaghetti haar. Bram heeft een heerlijke kop met jaloersmakende krullen. Ook heeft Bram niet mijn huidkleur, die van een vers gestucte muur. Hij heeft een mooi tintje, van nature.
Toch ben ik er van overtuigd dat ik later dingen van onszelf terug zal zien in hem.
Ik zie het aan zijn gezicht als hij boos is. De manier waarop hij zijn wenkbrauw optrekt en (nu al!) een cynische uitdrukking op zijn gezicht tovert.

Ik hoor mijn eigen woorden als hij achter me in de auto zit te babbelen.
Bram heeft genen. Natuurlijk. Het is zijn natuur.
Het zijn niet onze genen. Maar we koesteren die genen.
We zijn er trots op. Ze zijn onderdeel van hem, het zit in hem.
Ik ben er ook van overtuigd dat de oorsprong van eigenschappen een combinatie is van Nurture en Nature;  aanleg en opvoeding/leef omgeving.

Later

We kijken uit naar hoe zijn karakter zal ontwikkelen, zoals iedere ouder zich zal afvragen hoe de kinderen later zullen worden. De basis is gelegd.

Wij hopen dat we Bram genoeg vrijheid en ruimte kunnen geven om te ontdekken wie hij is. En daarnaast geven we hem uiteraard een fikse dosis humor, relativeringsvermogen, sarcasme en verpletterende liefde mee als bagage om zijn eigen pad af te leggen.
Want een identiteit bouwen, dat moet hij natuurlijk zelf doen en ontdekken.
Met behulp van het beste uit beide werelden, Nurture en Nature.
Want het allermooiste dat Bram later kan worden, is zichzelf.


Meer zien en lezen? Volg Natasja en Bram op Instagram @bramspamblog

Natasja & Bram Juli 2017

Fotocredits : Made By Greet

 

4 Comments on Een kindje met een tintje: Adoptie is een kleurrijk avontuur

    • Bedankt voor je berichtjem Helemaal mee eens! We hopen dat Bram later geen last krijgt hiervan. Kunnen we niet uitsluiten. Wel proberen handvaten en acceptatie /begrip mee te geven (ook voor omgeving). Nu krijgt hij het nog niet mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *